Ang 60-araw na panahon ng negosasyon sa pagitan ng Estados Unidos at Iran ay natapos nang walang mas malawak na kasunduan ngayong linggo, habang ang paunang datos ng pagpapadala ay nagpapakita na ang mga pagtawid sa Strait of Hormuz ay nananatili sa single digits at ang Brent crude ay natapos noong Martes sa $91.02 kada bariles. Sinabi ni Pangulong Donald Trump na walang negosasyon sa Tehran na nagaganap o naka-iskedyul at pinanatili na bukas ang kipot; Sinabi ng mga opisyal ng Iran na mananatili itong sarado hanggang sa matugunan ng Washington ang mga kundisyong nakapaloob sa kasunduan ng mga bansa sa Hunyo, ayon sa Reuters.

Mahalaga ang hindi pagkakasundo dahil ang Kipot ng Hormuz ay hindi lamang isang bilateral na pressure point sa pagitan ng Washington at Tehran. Bago naantala ng tunggalian ang normal na pagpapadala, halos isang-kalima ng pandaigdigang pagkonsumo ng petrolyo at isang katulad na bahagi ng kalakalan ng liquefied natural gas ay dumaan sa makitid na daanan na nagdurugtong sa Persian Gulf at Gulf of Oman, ayon sa datos ng enerhiya.

Ang pagtatapos ng 60-araw na panahon ay hindi nangangahulugan na hindi maiiwasan ang isang bagong yugto ng labanan. Ipinahiwatig ng Iran na nananatiling bukas ito sa diplomasya, habang patuloy na sinusubukan ng Oman na mamagitan. Ang nawala na ay ang takdang panahon na dating nagbigay sa dalawang pamahalaan ng isang takdang panahon para sa pag-abot sa isang mas malawak na kasunduan.

Hindi nalutas ng kasunduan noong Hunyo ang hindi pagkakaunawaan na nagpahina rito

Ang memorandum noong Hunyo 17 ay lumikha ng 60-araw na panahon para sa mga negosasyon hinggil sa programang nukleyar ng Iran, mga parusa ng US, at ang mas malawak na komprontasyong militar. Pinag-iisipan din nito ang pagtatapos ng mga operasyong militar. Gayunpaman, sa pagsasagawa, ang mga hindi pagkakaunawaan hinggil sa Kipot ng Hormuz at patuloy na aktibidad ng militar ay pumigil sa kasunduan na maging isang matibay na kasunduan.

Sinabi ng Iranian negotiator na si Mohammad Baqer Qalibaf na mananatiling sarado ang daluyan ng tubig hanggang sa matapos ng Estados Unidos ang pagharang nito sa mga daungan ng Iran, alisin ang mga parusa sa langis, palayain ang mga nakapirming asset ng Iran at ihinto ang mga banta at operasyon ng militar. Sa kabilang banda, sinabi ni Trump noong Martes na walang nakatakdang pag-uusap ang Estados Unidos at walang planong palawigin ang natapos na panahon ng negosasyon, ng Reuters .

Ang mga posisyong iyon ay nag-iiwan sa dalawang pamahalaan na nahahati hindi lamang sa nilalaman ng isang inaasahang kasunduan kundi pati na rin sa kung anong mga kondisyon ang dapat umiral bago magpatuloy ang normal na kalakalan.

Mahalaga ang pagkakaibang iyan. Maaaring sabihin ng isang gobyerno na ang isang daluyan ng tubig ay legal na bukas habang patuloy itong itinuturing ng mga kumpanya ng pagpapadala bilang sarado sa paggana. Ang komersyal na nabigasyon ay hindi gaanong nakasalalay sa terminolohiyang pampulitika kundi sa kung naniniwala ang mga operator na ang mga barko, tripulante, at kargamento ay maaaring dumaong nang may katanggap-tanggap na panganib.

Ang mga paggalaw ng pagpapadala ay nagbibigay ng mas mahirap na sukatan ng mga kondisyon kaysa sa mga deklarasyong pampulitika

Ayon sa Reuters , ayon sa paunang datos pandagat, nanatili sa single digits ang mga barkong tumatawid sa Hormuz noong Lunes . Malaki ang pagkakaiba nito sa normal na daloy sa isa sa mga pinakaabalang energy corridor sa mundo.

Mas tumindi ang panganib nang iulat ng United Kingdom Maritime Trade Operations na ang isang sasakyang-dagat na paalis sa kipot ay tinamaan ng isang hindi kilalang projectile, na nakasira sa silid ng makina nito at nakasugat sa isang tripulante. Hindi pa naitatag ang pinagmulan ng projectile. Kung walang ebidensyang tumutukoy sa umaatake, ang pagpapataw ng responsibilidad ay lalampas sa mga magagamit na katotohanan.

Gayunpaman, para sa isang may-ari ng barko o tagaseguro, mas makitid ang agarang kalkulasyon. Ang tanong ay kung maaaring mabangga ang isa pang sasakyang-dagat.

Ang seguro sa panganib ng digmaan, kaligtasan ng mga tripulante, kakayahan sa pag-eskort ng hukbong-dagat, at ang pagiging maaasahan ng mga daungan ng destinasyon ay maaaring makaapekto lahat kung ipagpapatuloy ng mga komersyal na operator ang transit. Kahit na bumuti ang mga kondisyon ng militar, ang mga gastos na iyon ay maaaring mangailangan ng oras upang maging normal dahil pinopresya ng mga tagaseguro at mga kumpanya ng pagpapadala ang posibilidad ng pagkagambala sa hinaharap, hindi lamang ang mga kondisyon sa isang sandali.

Ang Hormuz ay hindi pangkaraniwang mahirap lampasan para sa mga pandaigdigang pamilihan ng enerhiya

Ang kahalagahang pang-ekonomiya ng Hormuz ay nagmumula sa heograpiya. Ang Saudi Arabia, Iraq, Kuwait, Qatar, United Arab Emirates at Iran ay umaasa sa iba't ibang antas sa mga rutang pandagat sa pamamagitan ng Persian Gulf, na naglalagay ng malaking bahagi ng mga pag-export ng langis at gas sa mundo sa likod ng isang makitid na chokepoint.

May alternatibong imprastraktura, ngunit hindi nito lubos na mapalitan ang normal na trapiko. Ang Saudi Arabia ay nagpapatakbo ng isang pipeline na may kakayahang maglipat ng krudo patungo sa Dagat na Pula, at ang UAE ay maaaring maglipat ng ilang produksyon patungong Fujairah sa Golpo ng Oman. Ang nakaraang pagsusuri ng EIA ay tinantya lamang ang ilang milyong bariles bawat araw ng hindi nagamit na kapasidad ng bypass kumpara sa mas malalaking normal na daloy sa Hormuz.

Ang liquefied natural gas ay partikular na nalalantad dahil ang Qatar, kabilang sa pinakamalaking tagapag-export ng LNG sa mundo, ay lubos na umaasa sa pagpapadala mula sa Gulf.

Nangangahulugan ito na ang epekto sa ekonomiya ng pagkagambala ay hindi limitado sa mga bariles na pisikal na inalis sa merkado. Kasama sa mga presyo ng langis ang posibilidad na ang mga karagdagang pag-export ay maaaring maging hindi magagamit, na lumilikha ng karaniwang inilalarawan ng mga negosyante bilang isang geopolitical risk premium.

Ang $91 na langis ay nagpapakita ng malubhang pagkagambala nang hindi pinopresyuhan ang pinakamasamang senaryo ng kaso

Ang krudo ng Brent ay natapos noong Martes sa $91.02, ang pinakamataas na presyo nito sa loob ng mahigit tatlong linggo ngunit mas mababa sa dating pinakamataas na presyo noong panahon ng digmaan na humigit-kumulang $126, ayon sa Reuters. Ang West Texas Intermediate ay nagsara sa $84.94.

Ang pagkakaiba sa pagitan ng $91 at ng naunang pinakamataas na presyo ay may malaking kahulugan sa ekonomiya. Ipinahihiwatig nito na ang mga negosyante ay kasalukuyang hindi nagpepresyo ng isang ganap at patuloy na pagkalugi sa mga export ng langis sa Gulf. Ang mga paggalaw ng kargamento ng Saudi, mga kargamento sa labas ng kipot, mga imbentaryo at produksyon sa ibang lugar ay nagbibigay ng ilang panangga.

Ngunit ang presyo ng langis na humigit-kumulang $91 ay kumakatawan pa rin sa isang malaking pagtaas ng gastos kumpara sa mga antas bago ang digmaan.

Ang presyo ng krudo ay kalaunan ay nakakaapekto sa mga refiner, airline, kumpanya ng trucking, tagagawa at mga mamimili. Ang mas mataas na gastos sa gasolina ay maaaring lumipat sa pamamagitan ng mga network ng transportasyon patungo sa presyo ng mga naihahatid na produkto, habang ang mamahaling jet fuel ay maaaring magdulot ng presyon sa mga gastos sa pagpapatakbo ng airline. Ang antas ng pass-through ay nakasalalay sa kompetisyon, hedging at kung gaano katagal magpapatuloy ang mataas na presyo.

Samakatuwid, ang pagkagambala sa enerhiya ay maaaring magpakomplikado sa patakaran sa pananalapi kahit sa mga bansang malayo sa tunggalian. Ang mas mataas na presyo ng langis ay maaaring magpataas ng pangkalahatang implasyon habang sabay na nagpapahina sa kapangyarihan ng pagbili ng sambahayan at aktibidad ng negosyo.

Ang susunod na yugto ay susukatin sa mga barko at presyo, hindi lamang sa mga pahayag

Ang pagtatapos ng deadline ng Hunyo ay nag-aalis ng isang balangkas ng negosasyon nang hindi ito pinapalitan. Sinasabi ng Iran na nananatiling handa itong makipag-usap sa ilalim ng mga katanggap-tanggap na kondisyon. Sinasabi ng Washington na walang nakatakdang negosasyon sa kasalukuyan. Patuloy na sinusubukan ng Oman na mapanatili ang isang diplomatikong channel.

Ang mga katotohanang iyon ay nag-iiwan ng tatlong magkakahiwalay na tanong na hindi pa nareresolba: kung titindi ba ang mga operasyong militar, kung babalik ba ang mga komersyal na pagpapadala sa Hormuz at kung magtatatag ba ang dalawang gobyerno ng isa pang proseso ng negosasyon.

Ang pag-unlad sa isa ay hindi garantiya ng pag-unlad sa iba pa. Maaaring ipagpatuloy ng mga negosyador ang mga pag-uusap habang ang mga barko ay nananatiling atubili na dumaong. Ang pagpapadala ay maaaring pansamantalang bumuti nang hindi nareresolba ang hindi pagkakasundo sa nukleyar. Ang pagbawas sa aktibidad ng militar ay maaaring magpababa ng mga gastos sa seguro bago pa man makarating ang mga pamahalaan sa isang pormal na kasunduang pampulitika.

Kaya naman ang mga pinaka-maaasahang tagapagpahiwatig sa mga darating na araw ay magiging praktikal sa halip na retorikal.

Kung ang mga barko ay magsisimulang tumawid sa Hormuz nang ligtas sa normal na bilang, babawasan ng mga tagaseguro ang mga premium dahil sa panganib ng digmaan, isusuko ng mga presyo ng langis ang kanilang mga premium sa pagkaantala, at magtatatag ang mga negosyador ng isang prosesong maaaring tumagal nang lampas sa nag-expire na 60-araw na palugit, ang krisis ay patungo na sa resolusyon.

Hanggang noon, nananatiling kitang-kita ang kontradiksyon: Sinasabi ng Washington na bukas ang isa sa pinakamahalagang daluyan ng tubig sa mundo, sinasabi naman ng Tehran na sarado ito, at ang trapikong pangkomersyo ay kumikilos na parang hindi pa nareresolba ang panganib.